BÍZÍMKÍLER BÍZLERLEYDÍ


Her sinemadan çıktığımda kendimi filmin kahramanlarıyla özdeşleştirirdim. Ama öyle bir dizi var ki kahramanları bizzat biziz. Evet tahmin edeceğiniz gibi 12 yıl boyunca bizden birileri gibi evimize konuk olan “Bizimkiler”. 25 Nisan akşamı yıllar-dır bize ayna tutan dizinin oyuncularıyla yüz yüzeydik. 4.Gençlik Festivali çerçevesinde derneğimize gelen Salih Kalyon (Sedat), Atılay Uluışık (Ali), Güzin Özyağcılar (Serpil) ve Mehmet Akan (Sabri Bey) bizleri geçmişten günümüze bir yolculuğa çıkarttılar. Misak Toros’un sunuculuğunu yaptığı gecede, konuklar sordukları sorular-la sohbete yön verdiler.
Bir sohbet havasına bürünen gecede adeta bir yüzleşme yaşandı. Aslında birbirimize hiç de yabancı değildik. Ben Ali, komşum Cemil, kapıcı Cafer, yöneticimiz Sabri Bey değil miydi? Gerçi kendileri o denli özdeşleşmişler ki rolleriyle, artık oynadıkları karakterlerin isimleriyle seslenil-mesine aldırmıyorlar. Her pazar akşamı bü-ründükleri rollerle kah eşimize, kah patron-umuza kah anne babamıza içimizden geçen-leri söylediler. Özellikle benim ve yaşıtlarım için, Ali yaşadıklarımızın tercümanı niteli-ğindeydi. Beraber yaşayıp, beraber bulduk sorunların çözümünü.
Konuklar tiyatro kökenli olunca, sunucu da Misak Toros olunca, tiyatroyu kenarda bırakmak haksızlık olacaktı. Ne ga-riptir ki yıllarını sahnelerde geçiren bu emekçiler maalesef 55 ekran bir kutuda gö-ründükten sonra hatırlandılar. Turnelerde çekilen zorluklar konuşuldukça sanatçı ol-manın; ama adam gibi sanatçı olmanın zorlukları bir kez daha gözler önüne serildi. Köhne ve ağır işleyen sistem içinde tiyatro perdelerini açmak “Don Kişot” misali değir-menlerle savaşmaktan farklı bir şey değil. Ancak iyi ki böyle kahramanlar var da tek düze hayatımızın renkli dakikaları çoğalı-yor.
12 yıl boyunca zirvede yaşamak hiç de kolay değil. Bu başarının arkasında di-siplinli bir çalışmanın yattığı bir gerçek. Tamamına yakın tiyatroculardan kurulu o-lan dizi ekibi disiplinli çalışmalarıyla zirve-den daha uzun yıllar inmeyeceğe benziyor-lar. Bizleri kırmayıp geldikleri için kendile-rine bir kez daha teşekkür ediyorum.



Arda BAKLACIOĞLU